فلاورجان یكی از شهرستان های استان اصفهان است كه مردم آن به كشاورزی و دام داری اشتغال دارند. در فلاورجان هم چون سایر شهرستان های استان اصفهان قالی بافی رواج بسیاری دارد. این صنعت دستی زیبا که حاصل هنر سر پنجه های تلاشگر و هنرمند اهالی منطقه به ویژه زنان و دختران آن است، مهم ترین صنایع دستی این شهرستان را تشكیل می دهد. بیش تر قالی های تولیدی در منطقه در کارگاه های خانگی بافته می شوند و تولیدات آن سهم مهمی دراقتصاد خانواده و کل منطقه دارد. در این شهرستان برای بافتن فرش ها از طرح های اصفهانی، نجف آبادی و نایینی استفاده می شود. فلاورجان در دشتی، در كنار زاینده رود قرار گرفته است و دارای بیشه‌زار های پهناور است. كوه گردولی در جنوب خاوری و كوه سنگالو در خاور این شهر قرار دارند. رود زاینده رود از خاور فلاورجان می گذرد و جلوه ای زیبا به این منطقه می بخشد. بناهای تاریخی این منطقه نیز بر جذابیت های توریستی آن می افزایند.

مکان های دیدنی و تاریخی


فلاورجان در دشتی، در كنار زاینده رود قرار گرفته است و دارای بیشه‌زار های پهناور است. كوه گردولی در جنوب خاوری و كوه سنگالو در خاور این شهر قرار دارند. رود زاینده رود از خاور فلاورجان می گذرد و جلوه ای زیبا به این منطقه می بخشد. بناهای تاریخی این منطقه نیز بر جذابیت های توریستی آن می افزایند. 

 

صنایع و معادن


صنایع دستی و صنایع ماشینی مهم ترین صنایع شهرستان فلاورجان را تشكیل می دهند.  

 

کشاورزی و دام داری


مهم ترین فرآورده های كشاورزی فلاورجان گندم، برنج، صیفی، سبزی و. . است. مردم این دیار به پرورش گوسفند، گاو، ‌بز، … و هم چنین مرغ داری و طیور نیز می پردازند.  

 

مشخصات جغرافیایی


شهر فلاورجان، مركز شهرستان فلاورجان، با پهنه ای حدود 510 هكتار، در 32 درجه و 33 دقیقه پهنای شمالی و 51 درجه و 31 دقیقه درازای خاوری نسبت به نیمروز گرینویچ قرار دارد. این شهر از سوی شمال به روستای جلال آباد، ‌از جنوب به آبادی گارماسه، از باختر به روستای جوزدان، از خاور به زاینده رود و كوه سنگالو محدود است. این شهرستان از سوی شمال به شهرستان خمینی شهر، از جنوب به شهرستان مباركه، از باختر به شهرستان های نجف آباد و لنجان وازخاوربه شهرستان اصفهان محدود است. این شهرستان به گونه دشتی در كناره زاینده رود قرار گرفته و دارای بیشه زارهای پهناوری است. منابع آب آن، ‌رود زاینده رود، كاریز و چاه است. ( برای اطلاعات بیش تر نگاه کنید به اطلاعات جغرافیایی فلاورجان) 

 

وجه تسمیه و پیشینه تاریخی


در كرانه راست زاینده رود، ‌ناحیه بزرگ « خالن لنجان / خالنجان / خولنجان » قرار دارد. مهم ترین شهر این ناحیه پیش از اسلام ورگان بوده، كه عرب ها به آن فلاورجان گفته اند. ورگان از دو پاره « ور» یعنی كنار، كرانه، پهلو، سو، پیرامون، … و « گان » به معنی مكان تشكیل شده و ورگان به معنای سرزمین یا شهری است، در كنار یا کرانه رود زاینده رود. احتمالاَ در نخستین سده های اولیه اسلامی ورگان خراب شده و شهر فیروزان جای گزین آن گردیده است. فیروزان ظاهراً در سده 8 هـ . ق، كه ابن بطوطه از آن گذشته، وجود داشته است. واژه فلاورجان از دو پاره «فلا»، به معنی دشت پهناور بلند، و «ورجان» كه عربی شده ورگان است به معنی دشت ورجان تشکیل شده است. و ممکن است که این منطقه در روزگار باستان تا اواخر دوران ساسانی، دشت ورگان نامیده می شده که با ورود فلاورجان خوانده شده است.
بعدها خان لنجان كه به این ناحیه و مركز آن اطلاق شده، شاید جای فیروزان را گرفته است. خان لنجان به گونه خالنجان و خولنجان نگاشته می شده و به نام « خان ابرار » یعنی كاروانسرای نیكوكاران نیز شهرت داشته است. فلاورجان، مركز بخش لنجان پایین یکی از دو بخش خان لنجان بوده است. به باور لسترنج ، نویسنده كتاب جغرافیای تاریخی سرزمین های خلافت شرقی، خان لنجان یا فلاورجان كنونی، ‌ظاهرا با شهر فیروزان پیشین برابری کرده و جایی است كه آثار جغرافیایی و راه نامه ها، آن را نخستین منزل گاه به سوی جنوب، در راه باختری اصفهان - شیراز شمرده اند. در سده 5 هـ . ق كه ناصر خسرو در سفر به اصفهان از خان لنجان عبور كرده است، می گوید : بر دروازه شهر، نام سلطان طغرل بیگ نوشته دیدم. در زمان شاه عباس بزرگ صفوی (996- 1038 هـ . ق ) پلی بر روی زاینده رود بنا شده است، كه به مناسبت نام شهر ورگان، به « پل ورگان » سرشناس گردیده است.