شهرستان‌ارسنجان‌در‌شمال‌خاوری‌استان‌فارس‌واقع‌است.درمنابع‌تاریخی‌و‌قدیمی‌نام ارسنجان آمده است. این‌شهرستان‌از‌شمال به شهرستان بوانات، از غرب به شهرستان مرودشت، از جنوب به دریاچه طشک و از شرق به استان یزد محدود است. مسجد جامع عتیق و تپه باستانی تل تیموریان که در روستای کوشک واقع شده است به همراه‌ مدرسه سعیدیه متعلق به دوران صفویه از جمله بناهای دیدنی و تاریخی شهرستان ارسنجان هستند. قالی بافی و گیوه دوزی از مهم ترین صنایع دستی اهالی ارسنجان و روستاهای تابعه آن است. قالی ها بیش‌تر توسط زنان و دختران هنرمند این منطقه بافته می شوند. گلیم و جاجیم هم در برخی از روستاها و نقاط ارسنجان تولید و عرضه می شود.

مکان های دیدنی و تاریخی


مسجد جامع عتیق و تپه باستانی تل تیموریان که در روستای کوشک واقع شده است به همراه مدرسه سعیدیه متعلق به دوران صفویه از جمله بناهای دیدنی و تاریخی شهرستان ارسنجان به شمار می‌آیند.  


کشاورزی و دام داری


شغل اصلی ساكنین ارسنجان كشاورزی و باغ داری است و انواع غلات، حبوبات، چغندر قند و محصولات باغی از مهم ترین محصولات و فرآورده های كشاورزی منطقه ارسنجان محسوب می شود. دام‌داری در این شهرستان پس از كشاورزی قرار دارد و انواع محصولات لبنی و فرآورده های دامی از جمله مهم ترین تولیدات این بخش به شمار می‌آید.  


مشخصات جغرافیایی


شهرستان‌ارسنجان‌در‌شمال‌خاوری‌استان‌فارس‌واقع‌است.این‌شهرستان‌از‌شمال به شهرستان بوانات، از غرب به شهرستان مرودشت، از جنوب به دریاچه طشک و از شرق به استان یزد محدود است. مركز این شهرستان ارسنجان است كه در طول جغرافیایی 53 درجه و 18 دقیقه و عرض جغرافیایی 29 درجه و 55 دقیقه و بلندی 1638 متر از سطح دریا واقع شده است. مسیرهای دسترسی از این منطقه به اطراف را راه ارسنجان - سعادت شهر به طول 23 كیلومتر، راه ارسنجان - آباده طشک به طول 63 كیلومتر و راه ارسنجان - تخت جمشید تشكیل می‌دهد. از آن جا که در سال 1375 شهرستان ارسنجان جزو شهرستان مرودشت محسوب می شده است، جمعیت شهرستان به طور جداگانه برآورد نگردیده است. مردم این شهرستان آریایی نژاد، مسلمان و شیعه مذهب بوده و زبان فارسی را با لهجه های محلی صحبت می كنند.  

 

وجه تسمیه و پیشینه تاریخی


در منابع تاریخی و قدیمی نام منطقه ارسنجان آمده است. در نزهت الاخبار آمده که بلوک ارسنجان سردسیر میانه خاور و شمال شیراز به مسافت بیست و شش فرسخ، مردمش رعیت پیشه، حاصلش غله و مشتمل بر نهصد خانوار است.