استهبان یكی‌از شهرستان‌های استان فارس است كه مردم آن به زبان فارسی با گویش های محلی و تركی سخن می‌گویند. شغل افراد این منطقه كشاورزی، دام داری و صنایع دستی است. ساخت ظروف سفالی لعاب دار و ظریف و کاشی های هنری مهم ترین صنعت دستی شهرستان استهبان است. بهترین ظروف کاشی از نوع سفالی ساده و لعاب‌دار و كاشی‌های هنری استان فارس، در شهرستان استهبان تولید وعرضه می شوند. فرش‌بافی نیز در این منطقه رواج و رونق زیادی دارد و قالی‌ها بیش تر توسط زنان و دختران و با نقش های محلی و شریعتمداری بافته می شوند. در مركز استهبان یک شركت فرش تولید، خرید و فروش‌فرش و صدور آن را به نقاط دیگر به عهده دارد. نمد مالی، كلاه بافی، صابون پزی و تخت گیوه سازی از دیگر صنایع دستی منطقه است ‌که‌ در شهرستان استهبان رواج دارد.
جاذبه های طبیعی و تاریخی، مکان های دیدنی شهرستان استهبان را تشکیل می دهند. مهم ترین جاذبه های طبیعی منطقه را دریاچه، تنگ و گردش‌گاه ها تشکیل می دهند. دره سبز و خرم تنگ استهبان با پوشش جنگلی و چشم اندازهای بسیار زیبا قابلیت گردش‌گاهی مناسبی را ایجاد نموده و تنگ لای تاریک درطول سال، پذیرای علاقه‌مندان ورزش های كوهستانی و دوست داران جلوه‌های طبیعی است. مراتع و گل زارهای حاشیه دریاچه بختگان همراه‌ با ماهی های آزاد و پرندگان وحشی چشم اندازهای زیبایی از این دریاچه در بهارو پاییز به وجود می آورند که بسیار جذاب و دیدنی‌هستندو گردش گاه‌های طبیعی و جالب توجهی را فراهم کرده اند. مسجد جامع استهبان از آثار دوره تیموری است و مسجد سنگی ایج که ساختار اصلی آن به دوره ساسانی بر می‌گردد، از مهم ترین جاذبه های تاریخی شهرستان استهبان به شمار می آید.


مکان های دیدنی و تاریخی


جاذبه های طبیعی و تاریخی، مکان های دیدنی شهرستان استهبان را تشکیل می دهند. مهم ترین جاذبه های طبیعی منطقه را دریاچه، تنگ و گردش‌گاه ها تشکیل می دهند. دره سبز و خرم تنگ استهبان با پوشش جنگلی و چشم اندازهای بسیار زیبا قابلیت گردشگاهی مناسبی‌را ایجاد‌نموده و تنگ‌لای تاریک‌درطول سال، پذیرای‌علاقه مندان ورزش‌های كوهستانی و دوست داران جلوه های طبیعی است. مراتع و گل زارهای حاشیه دریاچه بختگان همراه با ماهی های آزاد و پرندگان وحشی چشم اندازهای زیبایی از این دریاچه در بهارو پاییز به وجود می آورند که بسیار جذاب و دیدنی‌هستند و گردش‌گاه های طبیعی و جالب توجهی را فراهم کرده اند. مسجد جامع استهبان از آثار دوره تیموری است و مسجد سنگی ایج که ساختار اصلی آن به دوره ساسانی بر می گردد، از مهم ترین جاذبه های تاریخی شهرستان استهبان به شمار می آید.  


صنایع و معادن


صنایع نیز درارتباط با مشاغل عمده شهرستان برقرار شده و انواع كارخانه‌های تهیه مواد غذایی، كارخانه‌های پنبه پاک‌كنی و كارگاه های فرش‌بافی در این منطقه دایر هستند. معادن شهرستان استهبان محدود به معادن سنگ های ساختمانی است كه از برخی از آن ها بهره برداری نیز صورت می گیرد.  


کشاورزی و دام داری


این شهرستان به دلیل داشتن آب و هوای معتدل و امكانات كافی برای كشاورزی از لحاظ كشاورزی رونق دارد و انواع محصولات كشاورزی را می توان در این شهرستان كشت كرد. عمده ترین فرآورده های كشاورزی استهبان عبارتند از : گندم، جو، زعفران، پنبه، چغندر، انجیر، مویز، بادام، بنشن، تره بار كه بیش تر این محصولات جزء صادرات شهرستان محسوب می شوند. دام داری نیز پس از كشاورزی از مهم ترین مشاغل اهالی این شهرستان می باشد. انواع فرآورده های دامی و لبنی و دام زنده از تولیدات این بخش به شمار می روند. بازرگانی در شهرستان استهبان به لحاظ شغل غالب افراد كه دام داری، كشاورزی و صنایع دستی می باشد، درارتباط با همین مشاغل شكل گرفته و عمده ترین صادرات این شهرستان عبارتند از: گندم، جو، زعفران، پنبه، چغندر قند، تره بار، گوسفند، قالی، گلیم، گیوه، كلاه نمدی. 


مشخصات جغرافیایی


شهرستان استهبان در خاور استان فارس و نزدیكی دریاچه بختگان واقع شده است. این شهرستان از شمال به دریاچه بختگان، از خاور به شهرستان نیریز، از جنوب به فسا و داراب و از باختر به بخش رونیز محدود می گردد. مردم منطقه مسلمان هستند و اقلیتی ارمنی نیز در آن‌جا ساكنند مركز این شهرستان شهر استهبان است كه در طول جغرافیایی 54 درجه و 2 دقیقه و عرض جغرافیایی 29 درجه و 7 دقیقه و در بلندی 1730 متری از سطح دریا واقع شده است. شهرستان استهبان برابر با سرشماری سال 1375 تعداد 62931 نفر جمعیت دارد كه نژاد این مردم آریایی است. شهر استهبان در مسیر راه شهرستان های فسا - نیریز و فاصله اش تا مركز شیراز 191 كیلومتر است.مسیرهای دسترسی به این منطقه را راه استهبان - نی ریز به طول 37 كیلومتر، راه استهبان - سروستان به طول 96 كیلومتر، راه استهبان- داراب به طول 70 كیلومترتشكیل می‌دهند. 

وجه تسمیه و پیشینه تاریخی


نام این شهرستان از لغت «سته» به معنای انگور و انگورستان گرفته شده است. آبادانی این شهر از سال 746 هجری قمری ( پس از ویرانی آن در دوره مغول ) به دست امیر مبارز الدین آل مظفر صورت گرفته است. این شهر در قدیم چهار محله داشت كه هر محله دارای مساجد و آب انبارهای متعددی بود. حمدالله مستوفی از آن به نام شهركی پر درخت كه آب و هوای معتدل و میوه فراوان دارد، یاد كرده است. جغرافی نویسان اسلامی نام آن را به صورت اصطهبانان و گاهی هم اصطهبانات ثبت كرده اند، ولی با گذشت زمان، فارسی زبانان آن را اصطهبان نامیده اند. مورخین بسیاری از استهبان یاد كرده اند. گفته می شود در دوره قاجار بیشتر خانه های استهبان ازخشت خام، گل و چوب بود و تعداد آن ها به هزار می رسید. در گذشته های دور استهبان یكی از حكومت های 18 گانه فارس بوده است. شكوه‌مند ترین دیدنی شهر استهبان چنار عظیم و موزون بسیار كهن میدان شهر با ارتفاع 47 متر و قطر تقریبی 5/11 متر است. استهبان یكی از شهرهای آباد و زیبای استان فارس است كه مورخین و جغرافی‌دانان همواره در نوشته هایشان آن را با آب و هوای خوب و محلی پر درخت و پر نعمت معرفی نموده اند. این شهرستان از 1358 به عنوان شهرستانی مستقل شناخته شد.